In het kort…

In de geschiedenis van Bitcoin hebben we al veel verschillende hard en soft forks mogen meemaken.
Een aantal bekende voorbeelden hiervan zijn Bitcoin Cash, Bitcoin Gold en Bitcoin Diamond.
Ook is de Litecoin ontstaan uit een fork van Bitcoin.
Dit zijn slechts een aantal bekende voorbeelden van hard forks, maar er bestaat ook zoiets als een soft fork, hier gaan we later op in.

Wat is een fork

Wat is een hard fork nou eigenlijk?

Als we dit begrip vertalen naar het Nederlands zouden we uitkomen op woorden als ‘tweesplitsing’ of ‘vertakking’.
De originele coin die blijft gewoon zijn eigen weg vervolgen terwijl de vertakking naar een eigen bestemming gaat.
Met een zogenoemde hard fork betekent dit dat er een nieuwe coin ontstaat.
Er bestaat ook nog een softfork, in dat geval ontstaat er geen nieuwe vertakking maar wijzigt slechts de koers.

Het blockchain protocol.
Iedere cryptocurrency draait op een eigen blockchain.
Deze blockchain is het hart van een cryptocurrency, deze bepaalt hoe een coin fungeert.
We noemen dit ook wel het blockchainprotocol.

Een fork vindt plaats al er een nieuw blockchainprotocol is ontworpen welke afwijkt van het hoofdprotocol.

Wanneer is het nodig om te forken?

Je kan een fork eigenlijk zien als een update.
Neem bijvoorbeeld Bitcoin cash, hier had het kamp van BCH als eis om de blokcapaciteit te verhogen.
De kampen van Bitcoin Cash en de traditionele Bitcoin konden het niet eens worden.

In dit geval is de blokcapaciteit geüpgraded  wat heeft gezorgd voor een hard fork waaruit een nieuwe coin is ontstaan.

Een hard fork wordt dus meestal gedaan om nieuwe functionaliteiten te implementeren of bestaande functionaliteiten te verbeteren.

Hard vs. Soft

Soft
Hierboven hebben we een voorbeeld gegeven van een hard fork, maar wat is een soft fork nou eigenlijk?
Het grootste verschil zit hem in het wijzigen van de koers van een specifieke munt, in plaats van een complete splitsing te maken en een nieuwe coin te ontwikkelen.
Bitcoin had bijvoorbeeld in het begin geen limiet op de grootte van een block.
Developers van de Bitcoin besloten om deze regel strenger te maken wat resulteerde in een soft fork.
De maximum grootte van een block werd op 1MB gezet.
Dit paste in de oude regels omdat het al was toegestaan om blocks van 1MB of kleiner te hebben.
Er hoefde verder dus niets te veranderen aan hardware of software, dit werkt bij een hard fork dus anders.

Hard

Met een hard fork worden, tegenovergesteld van een soft fork, de regels binnen het protocol versoepeld.
Deze regels vallen buiten de oude regels.
Als de Bitcoin van oorsprong een block grootte had van 1MB en het besluit had genomen om deze zonder limiet te stellen, dan hadden de miners alle software en hardware moeten updaten om aan de nieuwe regels te voldoen.

Dit is ongeveer het verhaal van de Bitcoin Cash.
De block grootte werd hierbij verhoogd naar 8MB waarna deze opsplitste van de originele Bitcoin.

Bekijk deze link voor een overzicht van forks uit het verleden: https://forks.net/list